Zie je, ik wist dat ik ergens wakker van was geworden afgelopen nacht. En het was al zo’n kort nachtje.
|
||||||
|
Ja, en dan wil je natuurlijk graag een verslag schrijven van de Roparun en hoe het was, maar waar begin je dan en wat moet je vertellen? Het was veel, leuk, vermoeiend, indrukwekkend, emotioneel, waanzinnig en zo kun je nog wel een tijdje doorgaan. Misschien toch maar proberen enigszins in chronologoische volgorde het verhaal te vertellen: Zaterdagochtend om 05:30 ging de wekker en na wat broodjes smeren en de kinderen wakker maken en aankleden zaten we ergens tussen half 7, kwart voor 7 in de auto op weg naar Utrecht vanaf waar we gezamenlijk naar Parijs zouden gaan. Zaterdagmiddag om 16:00 uur arriveerden we met 4 busjes, 1 grote dubbeldekker en de vrachtwagen in Rully en vonden we een mooie plek tussen de weilanden om ons eerste basiskamp in te richten. Onderweg bijna de skibox achterop de bus eraf gereden omdat de straatjes in het Franse dorpje toch wel erg smal waren en de bus de bocht niet kon nemen. Gelukkig geen al te grote schade aan zowel huis als bus. Na een kleine uurtje vertrokken de A teams naar Parijs om daar om 20:08 uur te starten en begon voor de B-teams het lange wachten tot ons vertrek om 00:30 uur ’s nachts. Het leek wel vakantie, lekker luieren, lummelen, wat eten, drinken, af en toe proberen te slapen bovenin de bus (wat door de warmte daar en de eigen adrenaline om te gaan beginnen met lopen totaal niet lukte) en wachten…wachten.
Onze volgende etappe eindigde in het feestdorp Zele, waar het de bedoeling was dat zowel het A-team als het B-team daar lopend doorheen gingen, maar na de voorafgaande etappe met 8 loopdelen (16+ kilometer) had ik het wel zo gehad dat ik niet mee ben geweest in Zele en direct m’n slaapzak heb opgezocht, even wat extra rust pakken, heerlijk in een verder bijna lege bus! Ik heb de overige teamleden niet meer horen binnenkomen, dus was snel vertrokken.
Vanaf dat punt was de ’stal’ te ruiken en werd het een groot feest langs de route. Ossendrecht (Ostrecht), Bergen op Zoom, Oud-Beijerland, Rotterdam, overal waren de mensen even enthousiast. In Oud-beijerland was het zelfs zo druk op straat dat er bijna geen ruimte meer was om doorheen te lopen/fietsen. Op een paar honder meter voor de Daniel den Hoed kliniek zat onze laatste team B etappe erop en groepeerden we met de A-teams waarna iedereen (chauffeurs/masseurs/koks/fieters) vanaf dat punt lopend richting de Coolsingel ging. De finish was geweldig en de champagne, een glas bier en de laatste groepsfoto was bij (bijna) iedereen de laatste energie echt op en was het tijd om naar huis te gaan.
Ik wilde eigenlijk vanavond al een eerste verslag(je) van de Roparun op de site plaatsen, maar eerlijk gezegd gaat me dat vanavond niet meer lukken. De kinderen liggen in bed en ik denk dat ik dat goede voorbeeld maar ga volgen, m’n ogen willen niet echt meer openblijven. Later dus een verslag (van wat ik me nog kan herinneren) en de foto’s. Eén ding weet ik wel, de roparun is een niet te bevatten evenement waarvan ik vooraf niet gedacht had dat het zo zou zijn zoals het was, want het was ge-wel-dig! Trusten! |
||||||
|
Copyright © 2009 ThuloBhai - All Rights Reserved |
||||||
laatste reacties
is het die linker of rechter bliksem? :)
mooi verslag Koen, helemaal zoals het was! Jammer dat ik je niet gezien heb.. volgend jaar dan maar weer :). ...
Helemaal top en wat een avontuur. Mooi verhaal en het is alsof ik met je mee gelopen heb!. Rust uit en geniet ...
Koen mooi verhaal met sfeervolle plaatjes!
En de foto van jou met Johan en Claudia is gemaakt door mij. En wij volgen elkaar weer op twitter! ...