ThuloBhai

test

Zie je, ik wist dat ik ergens wakker van was geworden afgelopen nacht. En het was al zo’n kort nachtje.

 Ja, en dan wil je natuurlijk graag een verslag schrijven van de Roparun en hoe het was, maar waar begin je dan en wat moet je vertellen? Het was veel, leuk, vermoeiend, indrukwekkend, emotioneel, waanzinnig en zo kun je nog wel een tijdje doorgaan. Misschien toch maar proberen enigszins in chronologoische volgorde het verhaal te vertellen:

Zaterdagochtend om 05:30 ging de wekker en na wat broodjes smeren en de kinderen wakker maken en aankleden zaten we ergens tussen half 7, kwart voor 7 in de auto op weg naar Utrecht vanaf waar we gezamenlijk naar Parijs zouden gaan.

Zaterdagmiddag om 16:00 uur arriveerden we met 4 busjes, 1 grote dubbeldekker en de vrachtwagen in Rully en vonden we een mooie plek tussen de weilanden om ons eerste basiskamp in te richten. Onderweg bijna de skibox achterop de bus eraf gereden omdat de straatjes in het Franse dorpje toch wel erg smal waren en de bus de bocht niet kon nemen. Gelukkig geen al te grote schade aan zowel huis als bus. Na een kleine uurtje vertrokken de A teams naar Parijs om daar om 20:08 uur te starten en begon voor de B-teams het lange wachten tot ons vertrek om 00:30 uur ’s nachts. Het leek wel vakantie, lekker luieren, lummelen, wat eten, drinken, af en toe proberen te slapen bovenin de bus (wat door de warmte daar en de eigen adrenaline om te gaan beginnen met lopen totaal niet lukte) en wachten…wachten.Om iets voor middernacht kwam het bericht dat het A-team in aantocht was en konden was ons klaar gaan maken voor de eerste nacht-etappe. Loopkleding aan, de verlichting controleren, startnummers om, de bus volladen met eten en drinken en op naar het parcours. En daar ergens in Frankrijk ten noorden van Parijs begon dan om 00:30 uur het grote avontuur en was ik de eerste loper van de B-groep die mocht beginnen met z’n 2 kilometer. De eerste paar sessies gingen wat onwennig, maar na een paar wisselingen zat het ritme er goed in en gingen we in mooie tempo door Frankrijk bij nacht. Het lopen ging goed en in de bus wat het supergezellig, hoewel het naarmate de nacht vorderde en er meer stukken waren gelopen wel wat stiller werd. Aan het eind van de eerste sessie, vlak voor de wisseling met het A-team stopte naast ons een busje met nummer 238. Even naar binnen loeren, en ja hoor, daar zaten Johan en Claudia. Onze loper was er nog niet dus er was nog net even tijd voor een kort praatje, een foto en elkaar succes wensen. Erg leuk om jullie daar even te ontmoeten!

Daarna zat de eerste sessie voor ons erop en konden we eten, masseren en rusten in Lagny, tijdens de rust (van slaap was niet echt sprake) reed de bus ondertussen naar Bellenglise waar wij ’s ochtends om ongeveer 10:00 uur begonnen aan onze tweede etappe naar Beaudignies.  De eerste stappen weer wat onwennig, en stijf, maar al snel zat er weer een lekkere vaart in en maakten we achter elkaar de kilometers met superondersteuning van de fietsers Vanessa, Clarissa en Erik. Ondertussen nog wel wat last van m’n lies, maar bij elke sessie verdween de ‘pijn’ / ‘last’ na de eerste 200 meter en gingen de overige 1800 meter zonder problemen. Niets om niet lekker door te kunnen lopen naar Rotterdam.

Na deze etappe weer een massage waarbij ik een nare reactie kreeg op de gebruikte massage-olie. Nogal heftige blaren/uitslag op beide benen. Nog steeds geen idee wat hiervan de oorzaak was maar na wat rust was het gelukkig al een stuk beter. Het zal misschien een reactie zijn geweest op de zonnebrand-creme die ik op had, of een combinatie met het zweten en het warme weer. Wat het ook was, prettig was het niet en ik heb me daarna voor de zekerheid maar niet meer laten masseren…dan maar wat stijvere spieren.

Onze volgende etappe eindigde in het feestdorp Zele, waar het de bedoeling was dat zowel het A-team als het B-team daar lopend doorheen gingen, maar na de voorafgaande etappe met 8 loopdelen (16+ kilometer) had ik het wel zo gehad dat ik niet mee ben geweest in Zele en direct m’n slaapzak heb opgezocht, even wat extra rust pakken, heerlijk in een verder bijna lege bus! Ik heb de overige teamleden niet meer horen binnenkomen, dus was snel vertrokken.

Van Zele was de bus tijdens onze rust intussen doorgereden naar Antwerpen waar we vlak voor de st.Annatunnel stonden en we de eerste paar kilometers zonder bus-begeleiding moesten afleggen. Dus 2 lopers op de fiets en zo met de lift naar beneden, door de 1100 meter lange tunnel en aan de andere kant met de houten roltrap weer omhoog. In de binnenstad van Antwerpen stonden op de markt nog een aantal die-hard roparunfans ons aan te moedingen maar verder was het in de stad (niet vreemd op dit tijdstip) erg rustig.

Vanaf dat punt was de ’stal’ te ruiken en werd het een groot feest langs de route. Ossendrecht (Ostrecht), Bergen op Zoom, Oud-Beijerland, Rotterdam, overal waren de mensen even enthousiast. In Oud-beijerland was het zelfs zo druk op straat dat er bijna geen ruimte meer was om doorheen te lopen/fietsen. Op een paar honder meter voor de Daniel den Hoed kliniek zat onze laatste team B etappe erop en groepeerden we met de A-teams waarna iedereen (chauffeurs/masseurs/koks/fieters) vanaf dat punt lopend richting de Coolsingel ging. De finish was geweldig en de champagne, een glas bier en de laatste groepsfoto was bij (bijna) iedereen de laatste energie echt op en was het tijd om naar huis te gaan.

Thuis gekomen nog genoten van een grote friet speciaal met een eierbal met satehsaus en toen ging het licht uit! Intussen zijn we bijna 2 dagen verder en is er nog steeds sprake van een ropalag (variant op jetlag) loop nog behoorlijk achter mezelf aan en het tempo zit er nog niet in. Zal hopelijk in de loop van de week steeds wat helderder worden, en hopelijk morgen en anders overmorgen de eerste loopkilometers weer maken (in rustig tempo eens zien wat de spieren ervan vinden).

De roparun was een bijzonder evenement, een loop voor het leven die ik voor geen goud had willen missen. Met onze 173e plaats en een gemiddelde snelheid van 11,56 km/uur hebben we het wat mij betreft fantastisch gedaan, hoewel de klassering en snelheid bij dit evenement echt niet het belangrijkste zijn. Op naar de roparun 2010!

Ja, de roparun is een vermoeiende bezigheid. Deze foto is gemaakt op de terugweg van Rotterdam naar Utrecht

Ik wilde eigenlijk vanavond al een eerste verslag(je) van de Roparun op de site plaatsen, maar eerlijk gezegd gaat me dat vanavond niet meer lukken. De kinderen liggen in bed en ik denk dat ik dat goede voorbeeld maar ga volgen, m’n ogen willen niet echt meer openblijven. Later dus een verslag (van wat ik me nog kan herinneren) en de foto’s. Eén ding weet ik wel, de roparun is een niet te bevatten evenement waarvan ik vooraf niet gedacht had dat het zo zou zijn zoals het was, want het was ge-wel-dig!

Trusten!