Ik had gezegd na de roparun dit blog weer wat nieuw leven in te blazen, en welk begin is er nu beter te bedenken dan te beginnen met een beschrijving van onze belevenissen tijdens de roparun 2010? Alleen het is zoveel, dat het maar lastig is ergens te beginnen.
Vrijdagavond vetrok ik al richting Apeldoorn om daar te overnachten bij broer en (schoon)zus. Zaterdagochtend om 06:00 moesten we verzamelen in Utrecht en dat vond Marian toch, en geheel terecht, even te vroeg om te taxi’en. Gelukkig is er dan nog een heel lieve broer die wel zo gek te krijgen was. En waar op deze manier misschien wel een heel klein beetje roparun-virus op terecht gekomen is. Na een slechte nacht slaap met al teveel adrenaline en opwindig in het lijf ging gelukkig om 04:30 uur de wekker zodat we iets voor 6′en in Utrecht waren.
Daar druppelden langzaam maar zeker alle vermoeid uitziende gezichten binnen, arriveerde Willem met de bus, Daan en Rein met de vrachtwagen en alle overige chauffeurs met de kleinere busjes zodat we na genoeg koffie, het inladen van alle spullen en de eerste peptalk van captains Peter en Ewald om 07:30 op weg gingen naar Rully, ongeveer 50 kilometer boven Parijs en de locatie van onze eerste teamwissel.
Het werd een gezellige rit met voldoende tijd om a) lekker wakker te worden, b) te twitteren over de vorderingen onderweg, c) de te volgen strategie nog een keer te bespreken, wat ongeveer uitkwam op gewoon steeds je ene voet voor de andere voet zetten 
en d) ontzettend veel te leren wat altijd van pas kan komen bij de volgende uitzending van lotto-weekend-miljonairs. Wie weet er bijvoorbeeld wat de op 2 na grootste stad van Spanje is? Of de grootste stad van Europa? Ik wist het allemaal niet, maar heb tussen Utrecht en Rully ontzettend veel bijgeleerd. Het werd mede daardoor een leuke rit!
Om een uur of 2/3 waren we in Rully waar de a-teams (en ik dus) snel gingen omkleden om door te rijden naar vliegveld le bourget bij parijs waar de start van de roparun plaatsvindt. Een beetje acclimatiseren, kijkend naar de andere teams die ging starten, een lekker bord spagetti, een laatste teamfoto bij de grote roparun-letters en zo stonden we om 18:19 klaar voor de start!
De eerste 8 kilometer moesten we zonder begeleiding van de busjes en dus met 3 lopers op de fiets door de buitenwijken van Parijs. Een bijzondere uitdaging want het was druk (heel druk!), rommelig en chaotisch. Op een zeker punt ook bijna verkeerd gelopen maar gelukkig stond daar iemand van de organisatie om ons de weg te wijzen want blijkbaar hadden meer teams daar moeite met het vinden van de juiste route. Daarna voerde de route al snel uit de stad, de landerijen in om de roparun te zien zoals wat mij betreft de roparun moet zijn. Prachtige vergezichten over het Franse land, verlaten weggetjes en een ondergaande zon. Het was even zoeken naar het juiste ritme, maar we waren begonnen en heerlijk onderweg. Ook het ‘enge bos’ was dit keer niet eng omdat het nog heerlijk weer en licht was, maar prachtig om doorheen te lopen. Om kwart voor 11 waren we in Rully en we hadden goed ons best gedaan want de gemiddelde snelheid was met 11,9 per uur prima! De b-teams gingen beginnen een hun avontuur en wij zochten na pasta en massage de slaapzak voor de eerste keer op. Van slapen is bij mij alleen weinig terecht gekomen. Teveel onrust in het lijf
Om ongeveer 3 uur (ongeveer?) kwamen de b-teams aan in Lassigny en stonden wij weer (nog best wel fris en fruitig) klaar voor onze volgende etappe. Een redelijke lange loop van ongeveer 65 kilometer, maar wel met het vooruitzicht van de zonsopkomst. Het was behoorlijk fris, maar echt koud werd het nooit. Ergens in de buurt van 7 a 8 uur (?) waren we in Bellenglise en zat onze 2e etappe er weer op. Wederom lekker gelopen en het tempo bleef er prima in en steeg zelfs iets naar 12 km per uur. Even snel een telefoontje naar huis waar Marjolijn erg hard moest lachen toen ik zei dat ik naar bed ging op dat moment. Dit keer een iets betere nachtrust, maar van echt slapen kwam wederom niet veel. Wel lekker gelegen en de benen even rust kunnen geven.
Om 13:00 uur kwamen de B-teams aan in Beaudignies waar wij klaar stonden om het stokje over te nemen voor de langste, warmste en daarmee wat mij betreft zwaarste etappe van deze roparun. We mochten maar liefst 68 kilometer, en dat op het heetst van de dag met temperaturen tussen 25 en 30 graden. Het viel niet mee. Daar kwam bij dat we in Maresches, ook tot grote verrassing van de roparun-organisatie, tegen een wielerkoers opliepen. We waren er net op het verkeerde moment (toen ook bij de organisatie net bekend was dat er een wielerkoers gehouden werd) en zo liep onze loper de verkeerde kant op (die van wat later alleen de omleiding voor de busjes bleek te zijn). Helaas een paar kilometer verloren, teveel gelopen dus, op die manier. Dit en een lager tempo door het zeer warme weer zorgden ervoor dat in dit gedeelte de gemiddelde snelheid zakte naar 11,11 km per uur op het moment dat we om ongeveer 18:00 uur aankwamen in Attre aankwamen voor onze volgende teamwissel. We waren in Belgie, ook een mooie mijlpaal!
Terwijl we sliepen (of een poging daartoe deden) reed onze bus naar de volgende plaats vanaf waar we weer mochten gaan lopen. En hoe ik nu ook probeer te denken, ik kom er niet meer op waar dat precies was, toch nog wat vermoeid blijkbaar. *BING BONG* een kleine inspectie op roparunlive.nl geeft het antwoord. Dat was natuurlijk de wissel in Zele. Voor het A-team het feestdorp van deze roparun. Heerlijk, het hele dorp stond op z’n kop. Carnaval in de nacht! We stonden vroeg klaar en moesten dus nogal lang wachten voordat onze collega lopers arriveerden. In Zele geen probleem want er is genoeg te zien en te doen, ondertussen natuurlijk de andere passeerde teams aanmoedigend. Bij een aantal lopers/fietsers was de nood echter nogal hoog maar gelukkig waren de Zelenaars (?) zo aardig om ons van hun toilet gebruik te laten maken. Ook een bijzondere ervaring zo om half 2 ‘s nachts. Na Zele gingen we weer de nacht in voor een korte en daarmee niet zo heel zware etappe. De zon kwam aan het eind van deze sessie op, het werd gelukkig niet al te koud en in de verte kwam Antwerpen in zicht. Altijd een mooi moment omdat je op dat moment weet dat de Coolsingel binnen handbereik ligt.
Na een verfrissende douche in Bergen op Zoom begon onze laatste etappe naar Numansdorp. Geen busje meer mee, maar alle lopers op de fiets en op naar Numansdorp voor de laatste wissel. De gelopen afstanden werden ingekort tot 1 kilometer om toch wat frisser te blijven en de snelheid wat hoger te houden. We liepen gelijk op met ons collega-team 218 en er ontstond toch een klein vriendschappelijk intern wedstrijdje. Mede hierdoor ging de snelheid weer wat omhoog naar gemiddeld (vanaf de start) 11,2 km per uur.
Vanuit Numansdorp vertrok voor de laatste keer het B-team waarna wij met de busjes naar de Daniel den Hoed kliniek reden om vanaf daar de allerlaatste 7 kilometer gezamelijk te lopen. Iedereen liep of fietste mee over de Coolsingel waar we om 16:48 het laatste checkpoint passeerden met een gemiddelde snelheid van 11,17 kilometer per uur.
De roparun was weer een geweldig evenement met een super gezellig team om mee te lopen. Zonder problemen, ongelukken of blessures hebben we allemaal weer de coolsingel bereikt en daarmee in de strijd tegen kanker weer heel veel geld opgehaald. Deze combinatie van het helpen van je medemens en zo’n fantastisch sportief evenement is echt fantastisch. Bijna niet te beschrijven (bovenstaand is dan toch een goede poging)…
Ik ben zelf onderweg alleen maar wat met de camcorder bezig geweest, en ben intussen begonnen met alle filmpjes te uploaden naar youtube, maar ongetwijfeld komen van teamgenoten de komende tijd de foto’s binnen. Ik zal een selectie daarvan binnenkort plaatsen om een mooie beeld te geven van de trip…
Nu tijd voor een serieus middagdutje op de bank!
*edit* toch een eerste fotootje gevonden op de roparun-site:
Ik loop hier niet maar zet de passerende teamleden op de video
het volgende stuk, vanaf de top van de A-foortseweg tot in Amersfoort gaan weer in 28:54 (de afdaling!), hierna besluit ik een gelletje te nemen. Ik heb vooraf een teff-gel gekocht, en deze nog nooit eerder geprobeert. Een domme beginnersfout om zulke dingen tijdens een marathon te proberen want nadat de gel op is voel ik me een paar kilometer niet super. Tot nu toe nam ik tijdens marathon de squeezy-gel en daar moeten we het misschien maar bij houden. Ook lijkt dit me een mooi moment om de iPod op te zetten met een concert van de Red Hot Chili Peppers. Weer een foutje want al na de eerste tonen weet ik dat m’n hoofd totaal niet naar muziek staat. Nu even geen herrie aan m’n kop want die zit al vol genoeg met ‘nadenken’ over het lopen. Intussen op 30 kilometer en het begin van de tweede ronde, gaat het lampje uit. Het overgrote deel van de lopers gaat rechtdoor richting finish van de Asseleronde en ik loop met ver voor me en achter me een andere eenzame loper door voor de tweede ronde. De eerste 5 kilometer daarvan zakt het tempo naar 32.36 en vanaf dat punt is het harken met 5 kilometertijden die stijgen naar 36:29 en 35:48.
