Ja, die wegen altijd het zwaarst. Niks nieuws onder de zon, maar langzaam maar zeker gaan deze loodjes wel heel zwaar wegen. Dacht er (eer)gisteren zelfs over dat de midwintermarathon geen haalbare zaak meer was. Hoe wonderlijk is het dan toch hoe je daar een dag later alweer anders over kan denken.
Het gedonder is eigenlijk een beetje begonnen met de parcoursverkenning vorig weekend. Daar heb ik denk ik, toch te hard gelopen, dit, en waarschijnlijk de omvang van de training in die week zorgden ervoor dat ik de dag na de verkenning toch aardig last had van mn achillespees. Paar dagen niet gelopen, mooi de pees de rust gunnen waarna het op donderdag toch tijd was om even te kijken hoe de zaken ervoor stonden. Voorzichtig tijdens de lunch een half uurtje gelopen. Prima, geen last! Dus wat doe je dan? Rustig aan doen, zullen verstandige mensen zeggen. Knallen zegt Koen (neen, ik heb nooit gezegd dat ik verstandig ben). Dus zaterdagochtend heb ik me op weg naar m’n ouders in Veendam net voorbij Assen door Marian uit de auto laten zetten om het laatste stuk te gaan lopen. 25 kilometer, werd uiteindelijk 26,5 in een tijd van 2 uur en 27 minuten. Gemiddeld 5,35 per kilometer. Onderweg gestopt bij een tankstation voor een mars en een flesje AA. Na deze stop voelde ik m’n pees toch wel, maar verder ging de duurloop eigenlijk heerlijk. Prima loopweer, mooie route en met een live concert van Guus Meeuwis gevolgd door de Red Hot Chili Peppers op de iPhone, prima loopomstandigheden. Maar goed, de dag daarna en ook gisteren mocht ik het dus weer bezuren. Weer last van de achilles, dus weer ijs erop, lekker smeren met perskindol en oh wonder, oh wonder, vandaag is het weer gedaan met de problemen en kijk ik toch wel weer met enig vetrouwen naar de 21e…
Maar wat dan nu? Minder lopen? Niet meer lopen? Voor komend weekend staat er nog een 25 kilometer loop op het programma en die zou ik wel graag willen doen, maar eigenlijk weet ik nu niet wat wijsheid is. Misschien morgen of donderdag maar weer een rondje proberen en zondag zien wat er gebeurt met een wat langere afstand. Daarna is het zeker aftellen (of niet) richting Apeldoorn.
#1 by Jaco on 9 February 2010 - 21:43
Quote
Tja rutig aan en op gevoel lopen zou ik zeggen.En ja heel houden zeg ik dan nog maar een keer.Niks is frustrerender voor een loper om op het laatste moment een wedstrijd te moeten missen waar ie zo naar toe gwerkt heeft!!Succes en genieten de 21ste.
#2 by Raoul on 9 February 2010 - 22:34
Quote
Volgens mij genoeg getrained. Een 25K dit weekend zou ik niet doen. Gewoon rustig aan doen !
CU de 21e
Raoul
#3 by Frank on 9 February 2010 - 23:09
Quote
Waarom zou je je nu nog forceren? Het werk zit er op. Geniet en doe rustig aan, zou ik zeggen. Maar ja, wie ben ik…
#4 by Tiny on 10 February 2010 - 07:29
Quote
Niet zeker van je achillespees? Dan de rust erop!
#5 by HansR on 10 February 2010 - 20:03
Quote
Als ik jou was zou ik het, zoals de anderen al aangeven, de komende anderhalve week maar lekker rustig aan doen. Het lijkt me vrij dramatisch om op het laatste moment af te moeten haken met een nare blessure. En ik kan me niet voorstellen dat het slagen van de midwintermarathon afhangt van (het missen van) 1x 25 km duurloop. Succes.
#6 by Koen on 10 February 2010 - 21:31
Quote
@all:
Om met Marian haar woorden te spreken “een boel verstandige mensen lezen je weblog”. Daar zal ik me dan maar bij aansluiten. Tot de 21e rustig aan doen, wat korte trainingen en dan zien we in Apeldoorn wel hoe het gaat
#7 by Gert on 12 February 2010 - 18:43
Quote
Je heb genoeg getraind voor de midwintermarathon, dus dat zit wel goed. Nu gewoon heel houden en (dus) rustig aan doen.
#8 by Gert on 12 February 2010 - 18:44
Quote
Oh ja, nog vergeten..
Je blog ziet er heel erg mooi uit!!
groet, Gert